પલ્લવ

મિત્રો, આજે અમારો પુત્ર પલ્લવ છ વર્ષ પૂરા કરીને સાતમા વર્ષમાં પ્રવેશ કરી રહ્યો છે. અમારા જીવનમાં એના એના પ્રવેશ પછી કવિતા લખવાની અને કવિતા જીવવાની મજા કંઇક અનેકગણી વધી ગઇ છે.  શરૂઆતમાં એ બહુ જ ડાહ્યો અને શાંત હતો એ જોઇને મને ને સ્મિતાને ચિંતા થતી પણ પછી ધીમે ધીમે એ થોડી ધમાલ–મસ્તી કરતો થયો ત્યારે અમારા જીવમાં જીવ આવ્યો.આ છ વર્ષનો આનંદ આ એક કવિતામાં વ્યક્ત કરું છુ.

‘ટાટા’ કરતી હથેળી જોઇ આગળ દિવસ ધપાવું છું,

મળે મલકતો માસૂમ ચહેરો, જયારે ઘેરે આવું છું.

અમારા જીવનમાં કાયમનો ઉત્સવ થઇને આવ્યો,

ખિલખિલાટનો  આખો દરિયો પલ્લવ થઇને આવ્યો.

દબાયેલા મસ્તીના રાગો એની સંગ રેલાવું છું.

જીવવાની બાકી રહી ગઇ’તી એ સઘળી ક્ષણ જીવ્યો,

એની સાથે રમવામાં હું મારું બચપણ જીવ્યો.

એમ લાગતું રમકડાં હું મારા માટે લાવું છું.

પત્ની જયારે પિયર જતી તો રાહ હું જોતો એની,

પહેલા જોતો રાહ એકની, હવે જોઉં છું બેની.

ધમાલ, મસ્તી, કલરવ વચ્ચે નોખા સપનાં વાવું છું.

કિરણસિંહ ચૌહાણ