Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘ગઝલ’ Category

ન પૂરાં થાય એ અરમાન નહિ આપું,

હ્રદયના સાગરે તોફાન નહિ આપું.

 

બધી વાતોને હૈયે સ્થાન નહિ આપું,

ને તારી યાદ પર વ્યાખ્યાન નહિ આપું.

 

હું હારીશ એમાં તો બિલકુલ નથી શંકા,

પરંતુ જીત કંઇ આસાન નહિ આપું.

 

તને હું સૂર આપું, શબ્દ પણ આપું,

સમજવા માટે મારી સાન નહિ આપું.

 

મને મારી જ એકલતાએ શિખવ્યું છે,

તને હું કોઇ પળ વેરાન નહિ આપું.

 

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

સ્મરણ માટે

મળ્યું’તું કોઇ એક જ વાર, તે પણ અડધી ક્ષણ માટે,

મિલન બસ એટલું કાફી હતું  એના સ્મરણ માટે!

નિખાલસ ગુફ્તગૂ ને શબ્દમય વાતાવરણ માટે,

ગઝલનો બાગ ખુલ્લો મૂકું છું પ્રત્યેક જણ માટે.

તમે આકાશ થઇ કાયમ ટકી રહેશો આ દુનિયામાં,

તમારી દૃષ્ટિની તૈયારી હો જો વિસ્તરણ માટે.

ભરી શકતો નથી ડગલુંય જે પોતાની મરજીથી,

એ પર્વતને તણખલું રોજ ઉશ્કેરે તરણ માટે.

સતત દોડીને તૂટી જાય, હાંફી જાય… અંતે શું?

બધાં જીવે છે આખી જિંદગી જાણે મરણ માટે!

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

મિત્રો,

‘સાંનિધ્ય પ્રકાશન’ના કાર્યને આપ સૌએ બિરદાવ્યું એ માટે આપ સૌનો ખૂબ ખૂબ આભાર. મારા ઘણા મિત્રોને એવી ચિંતા સતાવી રહી છે કે આ પ્રકાશન પ્રવૃત્તિમાં હું મારી સર્જન પ્રવૃત્તિ ભૂલી ન જાઉં. પણ હું મારા મિત્રોને એવી ફરિયાદનો મોકો નહીં જ આપું એની બાહેંધરીરૂપે આ ગઝલ…

તડકાના ત્રાટકમાં જીવ્યા, વરસાદી વાછટમાં જીવ્યા,

કાયમ એક ખુમારી સાથે ઘટમાં તોયે વટમાં જીવ્યા.

આંખ, હોઠ ને હ્રદયની વચ્ચે થીજેલા સંકટમાં જીવ્યા,

મર્યાદાની ચુનરી ઓઢી સપનાઓ ઘૂંઘટમાં જીવ્યા.

આ તે કેવો મનસૂબો ને આ કેવી ખટપટમાં જીવ્યા?

તેજ સૂર્યનું ચોરી લેવા તારાઓ તરકટમાં જીવ્યા!

જીવ સટોસટની બાજી છે, તોપણ સાલું મન રાજી છે,

ભલે ચૈન ના પામ્યા તોયે મનગમતી એક રટમાં જીવ્યા.

સુગંધ ભીની સાંજની વચ્ચે, રંગીલા એકાંતની વચ્ચે,

શ્વાસ કસુંબલ માણ્યો જયારે જયારે તારી લટમાં જીવ્યા!

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

બહુ નથી

એમના રસ્તામાં ઠોકર બહુ નથી,

જેમની દુનિયામાં ઇશ્વર બહુ નથી.

ખુશ થવાના તેથી અવસર બહુ નથી,

સૌને પગ છે, તોય પગભર બહુ નથી.

એને ઉકેલ્યા નહીં બસ એટલે,

પ્રશ્ન ઝાઝા છે ને ઉત્તર બહુ નથી.

મેઘ વરસે તે છતાં દુષ્કાળ છે,

ખેડવા માટેના ખેતર બહુ નથી.

તુંય ડગ એકાદ ભર ને જો પછી,

આપણી વચ્ચેનું અંતર બહુ નથી.

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

તું લબ ખોલે, ષડ્જ લાગે,

ઘણી મીઠી તરજ લાગે.

મેં જોયું વાંસળી દ્વારા,

જગત આખુંય વ્રજ લાગે.

જરા બાળકની નજરે જો,

બધું કેવું સહજ લાગે !

હે ઇશ્વર ! તું કૃપા ના કર,

મને એ પણ કરજ લાગે.

તમારી ઓઢણી ફરકે,

અને સૌંદર્યધ્વજ લાગે.

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

ના મળે અધિકાર ત્યારે ગર્જના કરવી પડે,

નહિ તો આખી જિંદગી બસ યાચના કરવી પડે.

એટલા સહેલાઇથી બદનામ પણ ના થઇ શકો,

એના માટે પણ જગતમાં નામના કરવી પડે.

આપવા માગે જ છે તો આટલું દઇ દે મને,

યાદ એવી આપ જેને યાદ ના કરવી પડે !

આપણે એવી રમત રમવી નથી જેમાં સતત,

અન્ય હારી જાય એવી કામના કરવી પડે.

આમ તો પ્રત્યેક જણ યોગી છે અથવા સંત છે,

સાવ નાની વાતમાં અહિ સાધના કરવી પડે.

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

પૂછી જુઓ આ જાતને કે ક્યાં જઈ રહ્યાં,

કોના ઇશારે આપણે આગળ વધી રહ્યાં?

જન્મોજનમના કોલ તને દઇને શું કરું?

જયાં એક ભવના વાયદા ખોટો પડી રહ્યા.

તું લાગણીનો ખેલ ફરીથી શરૂ ન કર,

રોઈ શકાય એટલાં આંસુ નથી રહ્યાં.

પામ્યાં જબાન તોય કશું બોલતાં નથી,

ખુદના જ શબ્દ જેમને કાયમ નડી રહ્યા.

ભૂલી ગયાં કે બ્રહ્મ તણા અંશ છો તમે !

ચપટીક સુખને માટે તમે કરગરી રહ્યાં !

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

જલસો કરીએ

બે વાતોનો ખર્ચો કરીએ,

કોઇ પણ રીતે જલસો કરીએ.

નથી જવું તો ચિંતા છોડો,

જવું જ છે તો રસ્તો કરીએ.

ગફલત થઇ ને લપસ્યો એ તો,

આવો, એને બેઠો કરીએ.

વૃક્ષોને એમ જ સાચવીએ,

જેમ દીકરાને મોટો કરીએ.

ખૂબ મઝાનો વિચાર આવ્યો,

આવ્યો છે તો વહેતો કરીએ.

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

૭ ઓગસ્ટ, ૨૦૦૬ની સાંજ. મહત્વની ચીજોને બચાવવાની વ્યવસ્થા થાય એ પહેલા જ ઘરમાં પ્રવેશીને સડસડાટ પાંચ ફૂટ સુધી ભરાયેલાં પાણીએ પછી તો ચાર–ચાર દિવસનો ધામો નાખ્યો. અને ટૂકા પગારમાં બહુ ભાવપૂર્વક વસાવેલી ઘરવખરી, હ્રદયના ટુકડાં સમાં કેટલાય પુસ્તકો, બાળપણથી તરુણાવસ્થા સુધીનાં ફોટોગ્રાફ, આકાશવાણી પરનાં પ્રથમ કાવ્યપઠનની કેસેટ, અન્ય અનેક યાદગીરીઓ અને ચાર–ચાર દિવસની ઊંઘની ઉઘાડી લૂંટ કરીને પાણી તો  બિન્દાસ જવાં લાગ્યાં. લ્યો બોલો !  પણ હું એને આમ તે કંઇ જવા દઉં કે ! મેંય એની પાસે એક ગઝલની ઉઘરાણી કરી લીધી… આ જુઓ…છે ને !

દોડતાં આવ્યા અને પળમાં જ ડુબાડી ગયાં,

પાણીને લાગી તરસ તો શહેર આખું પી ગયાં!

સ્વપ્ન જાણે આંખનું સરનામું પણ ભૂલી ગયાં,

એમ દિવસો સાવ ખુલ્લી આંખમાં વીતી ગયા.

આમ જો કે મૃત્યુંથી તો કોઇ ’દિ બીતા નથી,

દીકરીને ભૂખ લાગી એટલે ધ્રુજી ગયા.

પૂરનાં જળની સપાટી ના વધે બસ એટલે,

આંખનાં પાણીને લોકો આંખમાં રોકી ગયાં.

દોસ્ત ઘરવખરીની સાથે કેટલી યાદો ગઈ,

પાણી તો વીત્યા સમયની જિંદગી તાણી ગયાં.

આ તબાહી ભૂલવી સહેલી નથી પણ તે છતાં,

તે છતાં સદભાગ્ય એ કે બસ… અમે જીવી ગયાં.

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

છે ને!

આજે સુરતમાં સાહિત્યસંગમના ઉપક્રમે એક તરહી મુશાયરાનું આયોજન થયું હતું. જેમાં અપાયેલ પંક્તિ ‘યાદ હું પળ પળ કરું છું તે ગમે છે ને ?’ પરથી આજે સવારે જ રચાયેલી ગઝલ આપ સૌ દોસ્તો માટે અહીં મૂકું છું.

યાદ હું પળ પળ કરું છું તે ગમે છે ને !

આટલાથી પણ હ્રદય હળવું બને,  હેં ને !

તારી સામે મારી હાલત કૈંક આવી છે,

બાળ મુંઝાયેલું બોલે, ‘ છે ને..તે છે ને…’

મૌનની રંગોળી છે બંનેના હોઠો પર,

બેઉની આંખો કહે છે ‘ એ..ઇ કંઇ કહે ને !’

તું મને પ્રત્યુત્તરો આપે ન આપે પણ,

એટલું કહે ‘ મારા મૅસેજ તો મળે છે ને !’

હા મેં તારી ઊંઘ ચોરી છે, અને તું… હેં…!

આંખમાં સપનું મૂકી ભાગી જતી તે ને !

કિરણસિંહ ચૌહાણ

Read Full Post »

Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.